و هر چه می روم...

               با گمان رده پای تو

                                  گم نمی شوم...

الان دوهفته است که پاییز اومده              اما چرا ؟

کسایی توی دنیا هستن که از حقیقت فرار می کنن حتی من سخته خیلی سخت ذره ذره از عمرت که یه روز برات این قدر بی ارزش می شه که هزار بار ارزو می کنی ای کاش نبودی و یه ساعت بعدش برات این قدر عزیز می شه که حتی حاضر نیستی...از بین بره

خیلی ها هستن که به من و تو نگاه می کنن و به خاطر این که خدا بهشون سلامتی بده اونو دعا می کنن و اما ما

.

...

من و تو هم به اون ها نگاه می کنیم و خدا رو به خاطر این که این ها رو ازمون نگیره دعا می کنیم  اما کی مهربون تر از مادره مادری که همیشه کودکش رو دلداری می ده

تا کی تا کجا این قدر تلخ هست که حتی نتونی به یه لحظش هم فکر کنی

 به رفتار دیگرون به نگاهای سردشون به دست ها ی بی مهرشون

در لحظه ای در انی        سکوتی بی هیاهو

ببار ای ابر بهاران            تا کجا بحران

هیچ وقت از خدا نمیخوام که به زندگی ام رنگی به زیبایی گل سرخ بده چون اگه خارهاش بره توی دست زندگی دیگه کسی نیست که درشون بیاره